Dinsdag 25 september
Ganesh te water
Op de laatste dag van het Ganesh festival wordt de olifantengod ritueel te water gelaten. Ganesh beelden in alle vormen en maten verhuizen onder luid tromgeroffel en gedans vanuit tempels in huizen en straten naar de rivier. Na een laatste pooja worden ze er ondergedompeld om uiteindelijk voorgoed te verdwijnen in de Mula Mutha. Ik ging eens kijken hoe het eraan toeging aan Eroda Bridge. Voor de reportage klik op bovenstaande foto.
Daar verliep alles nog vrij rustig en sereen. In het centrum van de stad, waar de praalstoeten vertrekken, barst tegen de avond de hel los. Duizenden en duizenden uit de bol gaande Indiërs, lijf tegen lijf, oorverdovend tromgeroffel en vuurwerk, rood poeder in de lucht en de ene Ganesh na de andere die met een brede grijns langs de menigte voorbijtrekt. Tomas en zijn pas aangekomen Deense collega's hielden het maar tien minuutjes uit. Van een cultuurshock gesproken! Met dit filmpje kun je ook even de sfeer opsnuiven.
Zondag 16 september
Waterhash
De tweede hash van dit jaar was weerom een succes!
113 enthoesiaste expats trotseerden de Mula rivier nabij Paud, op 50 km van Pune.
Voor meer foto's klik hier.
Zaterdag 15 september
Lang leve Ganesh !
Ganesh, beter bekend als de halfgod met het olifantenhoofd, neemt hindernissen weg en beschermt reizigers. Je kunt hem dus maar beter te vriend hebben. Dat vinden ze in Maharashtra ook., waar Ganesh de populairste hindu god is. Hier vieren ze zijn verjaardag (Ganesh Chaturthi) elk jaar op de vierde dag van de wassende maan in september en het feest duurt tien dagen lang.
Het festival werd voor het eerst geïntroduceerd in de 17de eeuw door Chatrapati Shivaji, de bekendste heerser van Maharashtra, en werd begin vorige eeuw nieuw leven ingeblazen om de vrijheidsstrijd te promoten en de ban op publieke samenkomsten te omzeilen. Het festival gaf de Indiërs een gevoel van eenheid en wekte een patriotische gevoel op. Vandaag de dag is het Big Business, Ganesh beeldjes in alle vormen en maten gaan de toonbank over. Er wordt geconcurreerd voor de grootste en de mooiste. De grootste exemplaren gaan tot 30 meter hoog! De beelden worden op straathoeken en in huizen geïnstalleerd en dagelijks worden er Pooja's (gebeden) gehouden. Hierbij wordt ook geld ingezameld voor goede doeleinden. Op de laatste dag van het festival worden de beelden uiteindelijk te water gelaten in de river.
Wij gaan naar Koregaon Park om de festivalsfeer even op te snuiven. Onder luid tromgeroffel, gezang en gedans worden de Ganesh beelden naar hun standplaatsen gebracht. Nora springt onmiddellijk luid wenend in mijn armen en wil niet meer loslaten vooraleer het gevaar geweken is. Naast vuurwerk en fanfaremuziek, de zoveelste aanslag op haar gevoelige trommelvliezen... Zal ze het ooit gewoon worden?
Woensdag 12 september
Na vier maand afwezigheid werd het dringend tijd om nog eens mijn leerlingen uit het Disha-instituut op te zoeken. In het weeshuis, op een halfuurtje rijden van het centrum, wonen een 30-tal kindjes van 3 tot 19 jaar. In april en mei vorig jaar ben ik er samen met Daksha (de vrouw van Nish Patel, MD van Alfa Laval India) elke woensdagnamiddag Engelse les komen geven .
Vandaag heb ik een muzikaal pak gemaakt met engelse
woordjes en lollies ter ere van Lottes geboorte. De kindjes wachten ons
zoals altijd al op in de recreatiekamer en zijn blij verrast als ze zien
dat Lotte ook mee is. Aangezien zij geen familie hebben, is het voor hen
wel iets speciaal om zo'n klein babietje te zien. "What's her name?"
vragen ze flink. Als ze het herhalen klinkt het als "Lotto", de
Belgische tongval zit er nog niet in. Purnema, die het weeshuis runt,
komt ons ook verwelkomen en verdwijnt al snel met Lotte in haar armen.
Ik zie haar niet meer terug tot op het einde van de les. "Natte luier,
denk ik" zegt ze dan. En als ik haar verpamper en verse kleertjes aan
doe, trekt ze nog snel een foto met haar mobiele telefoon. Ze zijn toch
allemaal hetzelfde, die Indiërs...
Vrijdag-Zondag 7-9 september
Halverwege tussen Pune en Mumbai stroomt de Kundalika rivier. Als de dam wordt opengezet op zondagmorgen verandert de rivier in een kolkende stroom - althans zo werd ons toch verzekerd - en dan is het rafting time! Maarten heeft voor alle belgen in Pune een weekendje georganiseerd met overnachting in de buurt van het raftgebeuren.
Na een nachtje logeren bij Janneke en Toon in Aundh, vertrekken zaterdagmorgen de verschillende ploegen voor de 110 km lange tocht over de Ghats : eerst Tomas met zijn mountainbike, daarna Toon, Janneke, Maarten, Michel en Francesco op de bullets en tenslotte Igor en Michelle en ik met de kindjes in de auto's. De natuur rond de Ghats is overweldigend : steile rotsen die als muren langs de weg oprijzen, hun pieken verborgen in dichte mistlagen. Overal watervallen en zompig groene velden. In deze bergketen tussen Pune en Mumbai is het tijdens de moesson altijd vochtig. Ook nu is de moesson niet mals voor ons : de bullets en Tomas krijgen een ferme douche over zich. Gelukkig ben je bij een temperatuur van 25° snel weer opgedroogd! Tegen de avond komen we dan toch allemaal heelhuids aan bij Pooja Farms. Wij krijgen er met onze kroost de kamer van de eigenaar. De rest slaapt in romantische bungalowtjes over het water.
Zondagmorgen is het vroeg, veel te vroeg. Maar vandaag is
het mijn sportdag! Even mama-àf voor een voormiddag, dat wordt wennen.
Tomas blijft met de kindjes aan Pooja Farms. Hopelijk drinkt Lotte goed
van het flesje. We volgen de jeep
met onze raft tot aan het vertrekpunt. Daarna duurt het - op zijn
Indisch - nog eens twee uur vooraleer we kunnen vertrekken. De afvaart
van de Kundalika wordt een makkie, white water in India is een relatief
begrip. Aangezien onze raft maar niet wil kantelen, doen we het zelf wel.
Hup, allemaal het water in! Al snel volgen de Indiërs in de andere rafts
ons voorbeeld en wordt het laatste stuk van de tocht al zwemmend
afgelegd. Het terugkeren naar Pooja Farms verloopt nogal chaotisch, onze
chauffeur nergens te bespeuren, alleen tuktuks die onze portemonee
willen plunderen, verwarring over de lunchplaats. Eindelijk zien we dan
toch Tomas terug met twee blije kindjes. Moederziel weer gerustgesteld....
Dinsdag 4 september
Vandaag
is het weer eens Feest in Pune : Lord Krisha is jarig en dat moet
gevierd worden! Op deze dag worden in verschillende delen van de stad
hoog boven de grond kleipotten met yoghurt (Dahi Handi's) opgehangen .
Groepen jongeren (de Govinda Pahtaks) vormen menselijke pyramides om de
handi's te proberen breken. Ook bij ons op de hoek
hangt er zo'n yoghurtpot op een tiental meter boven de straat. 't Is
hier bovendien "potje breekt, potje vergaren", want wie de pot kan
breken mag met 1 lakh oftewel 100,000 roepies (2000 euro's) naar huis.
Wanneer we tegen de avond eens een kijkje komen nemen met Nora is er van de pyramides nog niks te zien. Onder luide basmuziek gaat de jeugd uit Kalyani wel al flink uit de bol. En alsof de oorverdovende muziek nog niet genoeg is, wordt er ook nog doorlopend vuurwerk afgeschoten. Voor Nora zijn dat een paar decibels teveel en bij iedere knal begint ze hartverscheurend te wenen. Met een aardbeienmilkshake achter het geluidisolerend glas van de MacDo is het dan toch een beetje feest. Tegen achten laten we de pyramide voor wat ze gaat worden en druipen we onder het geknetter van de belegerde stad af naar huis.
Zondag 2 september
Naar de boerderij
Op een dik half uur rijden van Pune ligt de boerderij van Benedikt en Mark, een Belgisch-Duits koppel dat al bijna tien jaar in Pune woont. Oorsponkelijk zijn ze naar hier getrokken om er een IT-bedrijfje op te richten. Ondertussen is dat al verkocht aan een Zweedse multinational en zijn ze dus beginnen boeren. Enkele jaren geleden hebben ze een lap grond gekocht en nu groeit daar een uitgebreide verzameling Indische en Europese gewassen. Er wordt geëxperimenteerd met sla, kerstomaatjes, venkel, rozemarijn, basilicum, tijm - kortom al waar de doorsnee buitenlander in Pune het speeksel in de mond van krijgt. Nog even wachten en dan kunnen we onze eigen witloof met hesp en kaassaus maken! Daarnaast zijn ze ook begonnen met de bouw van een groot buitenverblijf-guesthouse dat in december klaar zou moeten zijn. Van ondernemers gesproken !
De boerderij ligt op een uitgestrekt plateau, achter de heuvels aan de zuidrand van de stad. Het was en lange tijd geleden dat we er nog eens op bezoek waren en we zijn benieuwd hoe het er nu uitziet na drie maanden moesson. Voor Tomas weer eens een gelegenheid om zijn stalen ros uit te halen en het Indische wegdek te trotseren. Met een halfuur voorsprong komt hij bijna tegelijkertijd aan met ons. Voor de kindjes wordt het een hele namiddag ravotten tussen de fruitbomen, in de zandbak, op de trampoline of in het waterbekken. En wij genieten van een echte zondagnamiddag : uitgebreid lunchen, wandelingetje maken, thee slurpen en gezellig bijkletsen.